Menu

Ułatwienia dostępu

  • Link do strony głównej

    Strona Główna
  • Kontakt

    Kontakt

    Gmina Lubicz

    Lubicz Dolny, ul. Toruńska 21,
    87-162 Lubicz


    NIP: 879-261-75-06
    Kod TERYT: 0415042

    56 621 21 00
    info(at)lubicz.pl

    Uwaga! Wysyłając e-maila,  (at) należy zastąpić symbolem @
    np. nazwa@lubicz.pl

  • Odnośniki

  • Link do BIPu
  • Link do Facebooka

Menu

Nawigacja

Treść

Galeria zdjęć

Banery


LUBICZ
Wieś Lubicz położona jest około 9,5 km na północny wschód od Torunia, nad rzeką Drwęcą. Którą od roku 1230 biegła granica między ziemiami polskimi ( ziemia dobrzyńska) a ziemią chełmińską.
Wieś ta należy do najstarszych osad w okolicy. Świadczy o tym odkryte przez archeologów cmentarzysko pogańskie z grobami skrzynkowymi.
Przekazana we władanie Zakonowi Krzyżackiemu, przy głównym trakcie komunikacyjnym, miedzy ziemiami Zakonu a Polską, była ważnym punktem handlowo-przemysłowym.
W średniowieczu był tu gród warowny książąt mazowieckich, który leżał przy ważnym brodzie przez Drwęcę.

BRZEZINKO
Historia wsi sięga XIII w. (1242 Hohenbriesen, Brissa Superior, Hoen Briesen, Hogenbrese, Hogenbryse, 1527 Brzezinko, Hohe Beisse, 1870 Birkenau)
Przed 1242 r. była własnością Zakonu, który w 1242 r. nadał dobra szpitalowi św. Ducha w Toruniu.W 1415 r. przechodzą w posiadanie klasztoru benedyktynek w Toruniu i pozostają w jego rękach do sekularyzacji.
W 1551 r. klasztor benedyktynek nadaje trzy łany w Hoen Briesen toruńskiemu rajcy- Janowi Strobandowi. Majątek Brzezinko liczył wówczas 18 łanów i należał do powiatu chełmińskiego, parafii w Gronowie.

BRZEŹNO
Początki wsi Brzeźno sięgają XIII w. nazwa wsi zmieniała się następująco ( 1242 – Niederbriesen, Grosen Briese, Neder Briese, 1526 Niderbrise alias Brzizno ).

ZŁOTORIA
Dzieje Złotorii sięgają XIII wieku, lecz pierwsze ślady osadnictwa i zasiedlenia na tym terenie wylicza się już na epokę brązu, czyli 1800- 800 lat p.n.e.
Nazwa miejscowości kształtowała się następująco: Zlotterie- 1370,Złotorya- 1405, Zlotterie- 1772, Złotoria- 1920.
Wieś Złotoria pojawia się w dokumentach już w XIII wieku, jako posiadłość biskupów kujawskich.

GRONOWO
Historia wsi sięga roku 1412, kształtowała się następująco:
w roku 1437-1438- wieś była własnością Zakonu Krzyżackiego, komturstwa toruńskiego, obejmowała 47 łanów czynszowych, 7 zagrodników, 5 zagród opustoszałych, 2 zagrody osadzone oraz karczmarz.
W 1466 r. - dobra komturstwa przechodzą na własność Korony Polskiej. Wieś Gronowo jest od tej pory w dyspozycji królów polskich jako dobra gracjalne ( z ograniczonym prawem własności).
Kazimierz Jagiellończyk zezwala w 1472 roku wojewodzie chełmińskiemu Gabrielowi Bażyńskiemu oddać wieś w zastaw za 400 grzywien – rajcy toruńskiemu Rackendorffowi, a w latach 1511-1517 wieś ma w zastawie rodzina Szczawińskich.
W 1520 r. Zygmunt I nadaje wieś Gronowo miastu Toruń w zamian za zamek w Świeciu.

KROBIA
Według lustracji z 1662 r. - Krobia leżała w złotoryjskim starostwie niegrodowym, w ziemi dobrzyńskiej, województwie inowrocławskim. Starostwo złotoryjskie powstało z dawnego starostwa kowalskiego poprzez oddzielenie z niego wsi: Złotoria, Nowa Wieś, Krobia.
Od 1771 właścicielem wsi był Jan Branicki, kasztelan krakowski.
W 1789 r. Starostwo Złotoria wraz z wsiami Złotoria, Lubicz, Nowa Wieś, Krobia Górna, Obory, Lipienice, Smolno, Brzoza, Zielona Puszcza - otrzymuje Damazy Mioduski.
Od 1772 r. - Krobia należała do zaboru rosyjskiego. W latach 1807 - 1815 - stała się częścią Księstwa Warszawskiego.

MŁYNIEC PIERWSZY
Poprzednie nazwy miejscowości: (1265) Młyn, (1382) Leyn, Leyne, Leyn, Leinau, Lamen, n. niem. Mlynietz.
Wieś Młyniec Pierwszy wymieniana jest w dokumentach od 1265 r., kiedy mistrz krajowy Ludwik von Baldersheim nadaje wieś Janowi, prepozytowi z Kruszwicy oraz Wincemtemu, kapelanowi w Kruszwicy - w dożywocie za czynsz rekognicyjny (1 funt wosku i 1 denar koloński rocznie na św. Marcina). Po ich śmierci wieś należy do Zakonu.
Od roku 1382 właścicielem jest Łukasz Russe, mieszczanin toruński. W roku 1421 wieś nabywają od Klauka benedyktynki z Torunia dla szpitala św. Ducha w zamian za Dolne Brzeźno. Do wsi należał bór.

MŁYNIEC DRUGI
Młyniec Drugi stanowił początkowo własność kapituły włocławskiej, a potem stał się własnością jezuitów.
W 1789 r. jako wieś pojezuicka dzierżawiona jest przez Jana Ośmiałowskiego. Od 1827 r. staje się własnością funduszu edukacyjnego, tzn. 16 domów mieszkalnych i 169 mieszkańców.
W 1750 r. Jezuici wystawili w Młyńcu Drugim drewniany kościółek pw. Św. Ignacego, zostający pod zarządem proboszcza w Ciechocinie. Folwark Młyniec z osadą młyńską Gerlach, wsią Młyniec i Józefowo obejmuje wtedy obszar 812 mórg oraz budynków murowanych 11, z drzewa 9, młyn wodny, cegielnię i pokłady torfu.

ROGOWO
(1231 Rogow, 1414 Grosse Rogaw, 1453 Rogau, 1495 Rogowo, n.niem. Groß Rogau)
W Rogowie miał się znajdować gród, w którym trzymali się jeszcze Pomezańcy. Naczelnikiem miał być szwagier słynnego Pepina usadowionego w Pigrzy (Pigży). Współczesne badania archeologiczne nie potwierdziły istnienia grodu wczesnośredniowiecznego.
Wieś Rogowo od 1428 r. była opustoszałą wsią czynszową Zakonu, komturstwa toruńskiego.
W latach 1454, 1457 - miasto Toruń prosi króla o wsie i folwarki należące dawniej do Zakonu, między innymi o wieś Rogowo.

GRĘBOCIN
Wcześniejsze nazwy miejscowości: Glamboki, 1414 r. Gramptcze, Gramczin, Grampsch, Gramthen, Gramtczin, Grambaczin, niem. Gramtschen.
Grębocin należy do najstarszych osad Ziemi Chełmińskiej. Po raz pierwszy wzmiankowany w tzw. dokumencie łowickim w 1222 r. Grębocin jest jedynym z grodów darowanym w 1222 r. przez Konrada Mazowieckiego pruskiemu biskupowi misyjnemu Chrystianowi.Od XIII w., w czasach Zakonu Krzyżackiego Grębocin był wsią czynszową na prawie chełmińskim, należącą do komturstwa toruńskiego. W latach 1437/38 wieś Grębocin miała 56 łanów czynszowych.
W 1457 r. król Kazimierz Jagiellończyk nadaje folwark Grębocin i wieś pańszczyźnianą miastu Toruniowi, w którego posiadaniu znajduje się do 1820 r.

GRABOWIEC
Wieś założona przez osadników holenderskich w XVI w., część gruntów nadrzecznych należała do starostwa w Złotorii. W 1754 r. nastąpiła parcelacja wsi. Z dokumentów wynika iż w 1773 r. we wsi było 20 włók czynszowych. W 1926 r. protestanci zbudowali w Grabowcu kościół, który po 1945 r. przechodzi w ręce katolików. Na mapie topograficznej z 1908 r. występuje we wsi cmentarz, karczma i szkoła.

JEDWABNO
1338 Syden, Seyden, Syde, Sydow, Seydav, Seide, Zeyde, Zydow, Suide, Saide, Seiden, Zidau, n.niem.Seyde.

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1338 r., z dokumentu w którym Wielki Mistrz Zakonu Dytrych vov Altenburg nadaje dobra Syden- Fryderykowi Juvenis, synowi Fryderyka z Głuchowa.
W latach 1381-1441 jest folwarkiem komturstwa toruńskiego.
W roku 1454 Król Kazimierz Jagiellończyk nadaje folwark pokrzyżacki Syde – Tielmanowi von Wege. W 1457 r. wieś przechodzi z nadania królewskiego na dobro Rady Miejskiej Torunia, które to w 1507 otrzymuje w zastaw wdowa po Janie von Wege – Katarzyna.
Zygmunt I w zamian za zamek w Świeciu oddaje wieś w 1520 r. miastu Toruń. Wieś leży przejściowo a od 1815 r. definitywnie w granicach Prus.

GRONÓWKO
Historia wsi sięga XV wieku, w którym osada należała do Zakonu- komturstwo toruńskie. W 1520 r. przeszła na własność Rady Miejskiej Torunia. Była to w XVII i XVIII wieku wieś szlachecka, od 1772 przejściowo a od 1815 r. na stałe w granicach Prus. 1766 r. stanowiła własność Konstantego Bnińskiego, a od 1771 r. – własność Onufrego Ostrowskiego. W roku 1796 Fryderyk Wilhelm III – król pruski ofiarowuje kandydaturę na dobra Gronowo i Gronówko swemu adiutantowi Wilhelmowi Chlebowskiemu – na prawie szlacheckim. W tym też roku kandydaturę odkupuje Ignacy Piwnicki, podkomorzy pruski. 23 maja 1798 r. kandydaturę kupuje Samuel Fryderyk Wolff, który obejmuje dobra w 1831 r. na mocy umowy majątkowej.

KOPANINO
W 1883 r. wieś liczyła obszar 1928 mórg z 59 budynkami, w tym było 18 domów mieszkalnych, 117 mieszkańców oraz szkoła ewangelicka.
Obecnie jest to wieś sołecka – parafii Złotoria.

MIERZYNEK
Wieś początkowo w posiadaniu kapituły włocławskiej. W 1827 r. była własnością funduszu edukacyjnego , składała się z 12 domów mieszkalnych i 63 mieszkańców. W 1840 roku folwark kupiła rodzina Fatto, która wystawiła dwór ( należący do rodziny do 1981 r.) .
W roku 1982 Feliks Flatto sprzedał dwór wraz z gruntami Zdzisławie i Andrzejowi Zielskim.

NOWA WIEŚ
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1328 roku Rathgebyn. W tym samym roku wielki Mistrz Werner von Orselen nadaje wieś klasztorowi benedyktynek w Toruniu. Wieś wolna jest od wszelkich ciężarów. W 1885 roku wieś leży w powiecie toruńskim . Obejmuje powierzchnią 913,69 mórg z 25 budynkami, na które składają się domy mieszkalne - 8 i 90 mieszkańców.

ROGÓWKO
Historia wsi sięga roku 1414 - Cleyne Roge.
W 1428 roku stanowiła własność Zakunu . W latach 1437-1438 wieś należała do komturstwa toruńskiego, liczyła 34 łany chłopskie z czego 30 łanów osiadłych. W latach 1458-1520 była własnością królewską oddaną w zastaw mieszczanom toruńskim.

Banery

Stopka